محاسبه مهریه سکه‌ای
تعداد سکه ضربدر نرخ مرجع همان سکه. رأی دادگاه نیست.
محاسبه تقریبی است، نه توصیهٔ سرمایه‌گذاری و نه رأی حقوقی.
بازار مرتبط: قیمت سکه · حباب سکه · قدرت خرید مبلغ
در عقد ایرانی، مهر گاهی عین معین است و گاهی پول. سکهٔ طلا از جنس اول است: تعهد، تعدادی قطعه است و برآورد تومانی امروزش حاصل ضرب همان تعداد در نرخ روز همان قطعه. پول رایج از جنس دوم است: مبلغ اسمی ثبت شده و برای بیان ارزش روزش باید شاخص قیمت بانک مرکزی در سال پرداخت نسبت به سال عقد سنجیده شود، مگر زوجین خلافش را شرط کرده باشند. این دو مسیر را یک ماشین‌حساب نمی‌تواند با یک دکمه یکی کند. ابزاری که اینجا هست فقط مسیر اول را، آن هم برای دو نوع سکه، حساب می‌کند.
ورودی، تعداد است و انتخاب بین سکه امامی و سکه بهار آزادی. خروجی، همان تعداد ضربدر نرخ مرجع همان سکه است، به تومان. اگر نرخ مرجع همان انتخاب در خوراک حاضر نباشد، جمعی ساخته نمی‌شود. نرخ سکهٔ دیگر به‌جای خالی نمی‌نشیند، دیروز به جایش نوشته نمی‌شود، و هیچ شاخص تورمی هم وارد ضرب نمی‌گردد. حاصل، برآورد است. رأی دادگاه نیست، دستور پرداخت نیست، و محاسبهٔ مهریهٔ وجه نقد هم نیست.
دو بند عقد که نباید در یک کسر بروند
بند سکه‌ای می‌گوید زن مالک تعدادی سکه است. سؤال روز پرداخت این است که آن تعداد، با نرخ قابل استناد امروز، چند تومان می‌شود. سؤال این نیست که از سال عقد تا امروز سطح عمومی قیمت‌ها چند برابر شده. قیمت خود سکه آن حرکت را، هر چه بوده، در دل خود دارد. اگر کسی هم نرخ امروز سکه را بگذارد و هم شاخص کل را ضرب کند، افزایش قیمت سکه را دو بار شمرده است.
بند وجه نقد می‌گوید مبلغی پول رایج تعهد شده. سکه در کار نیست. نرخ امامی یا بهار، شاخص بهای کالا و خدمات مصرفی نیست و سال عقد را هم نمی‌داند. بدون سال عقد، بدون شاخص سال عقد و بدون شاخص سال پرداخت، به‌روزرسانی وجه رایج تعریف نشده است. این صفحه آن سه داده را ندارد و بنابراین از خیر این به‌روزرسانی می‌گذرد، نه اینکه آن را با قیمت سکه تقلید کند.
عقدهای مخلوط هم دیده می‌شوند: بخشی سکه، بخشی پول، گاهی طلای ساخته یا ملک. فرم حاضر فقط جزء سکه‌ای از نوع امامی یا بهار را، اگر تعدادش را شما بدهید، برآورد می‌کند. جزء نقدی را صفر فرض نمی‌کند و به شما نمی‌گوید آن جزء را کنار بگذارید. فقط آن را حساب نمی‌کند. باید جای دیگری، با شاخص رسمی و با متن خود عقد، جداگانه دیده شود.
تمام عملیات، یک ضرب است
برآورد برابر است با تعداد ضربدر نرخ مرجع همان قطعه. کسر، توان، میانگین دو بازار، و ضریب سال در کار نیست. تعداد باید مثبت باشد و نرخ باید نرخ مثبت همان سکه در همین بارگذاری باشد. اگر عقد، جزئی از قطعه نخواسته، آن را از پیش خودتان نسازید؛ ولی اگر عقد واقعاً تعداد اعشاری دارد، همان عدد را می‌نویسید و ضرب خطی می‌ماند. اعشار اینجا به معنی «نصف ارزش یک قطعه با همین نرخ» است، نه تبدیل خودکار به نیم‌سکه.
نیم‌سکه، ربع‌سکه و سکهٔ گرمی در این فرم نیستند. علتش کم‌اهمیتی آن‌ها در بازار نیست. علتش این است که مهرهای رایج مورد مراجعهٔ این ابزار، تمام‌سکهٔ امامی یا بهار آزادی است و قیمت قطعات کوچک‌تر ضریبی ساده از تمام‌سکه نیست. اگر عقد شما نیم‌سکه است، نصف کردن نرخ امامی برآورد این صفحه نیست و صفحه هم این میانبر را پنهانی نمی‌زند. باید تعداد و نوع را همان‌طور که در سند آمده نگه دارید و اگر ابزار نوع شما را ندارد، از آن برای نوع دیگری خرج نکنید.
وزن فلز داخل سکه هم ورودی نیست. مهر، تعهد به گرم طلای ۱۸ نشده مگر اینکه متن عقد گرم گفته باشد. در مهر سکه‌ای، واحد شمارش قطعه است. کم کردن عیار، افت ذوب، یا ارزش طلای خالص، موضوع دعوای دیگری است و این ضرب آن را اجرا نمی‌کند. کسی که می‌خواهد فاصلهٔ قیمت سکه از ارزش فلز محتوا را ببیند، باید به محاسبهٔ حباب سکه نگاه کند. آن فاصله اطلاع جانبی است. از حاصل مهریه کم نمی‌شود، چون متعهد، سکه را به نرخ قطعه بدهکار است نه گرم ذوب‌شده را.
یک نرخ مرجع؛ دو ستون بازار و بورس ساخته نمی‌شود
برخی محاسبه‌گرها برای یک سکه دو قیمت می‌گذارند و نام یکی را خردهفروشی و نام دیگری را بورس یا «بازار دوم» می‌گذارند. FinAI برای امامی یک نرخ مرجع دارد و برای بهار آزادی یک نرخ مرجع دیگر. دوتای دیگر از پیش خود تولید نمی‌کند. اگر کاربر تفاوت خرید و فروش طلافروشی محلش را می‌داند، آن تفاوت مال فاکتور همان مغازه است و باید بیرون از این فرم بماند. وارد کردن دستی یک قیمت دوم، در این صفحه پیش‌بینی نشده تا برچسب «رسمی» به عددی که منبعش روشن نیست نچسبد.
مرجع واحد یعنی ابهام دومی هم نباید به وجود بیاید: صفحه نمی‌گوید این نرخ، نرخ معاملهٔ قطعی شماست. می‌گوید خوراک مرجع سکه، همین عدد را برای هر قطعه داده و ضرب روی همان انجام شده. برای دیدن زمینهٔ بازار سکه، نه برای عوض کردن فرمول، تابلوی سکه جداست. اگر بین عدد آن تابلو و انتظار شما فاصله بود، برآورد مهریه را با شایعه پر نکنید. یا نرخ مرجع هست و ضرب انجام می‌شود، یا نیست و خروجی خالی می‌ماند.
انتخاب امامی وقتی عقد بهار گفته، یا برعکس، خطای سند است نه خطای گرد کردن. این دو سکه در سال ضرب، نقش بانک و گاهی در قیمت، یکی نیستند. فرم هر دو را عرضه می‌کند دقیقاً تا جایگزین خاموش یکدیگر نباشند. سوئیچ را مطابق عبارت عقد بگذارید: «سکه تمام بهار آزادی» با «سکه امامی» مترادف خودکار نیست، حتی اگر در گفت‌وگوی خانوادگی هر دو را «تمام» بنامند.
شاخص تورم وارد این ضرب نمی‌شود
به‌روزرسانی مهریهٔ وجه رایج، نسبت دو شاخص سالانه است: شاخص زمان تأدیه بر شاخص سال اجرای عقد، ضربدر مبلغ اسمی. ماه و سال هر دو شاخص باید معلوم باشد و منبعش بانک مرکزی است، نه قیمت طلا. این صفحه سری شاخص را نگه نمی‌دارد. بدون آن سری، هر ضریبی که از قیمت سکه ساخته شود نام دیگری دارد و نباید «تعدیل قانونی وجه نقد» خوانده شود.
حتی اگر کاربر سال عقد را جایی یادداشت کرده باشد، این فرم جایی برای آن سال ندارد. عمداً. وجود یک فیلد سال، این انتظار را می‌ساخت که خروجی رنگ قانونی دارد. صفحه آن انتظار را با حذف مسیر شاخص رد می‌کند. مهریهٔ نقدی که سال‌ها در کشو مانده، با نگاه کردن به قیمت امروز امامی «به پول امروز» نمی‌رسد. ممکن است جهت حرکت هر دو، رو به بالا بوده باشد. هم‌جهت بودن، برابری فرمول نیست.
خطای وارونه هم هست. بعضی اسناد قدیمی مبلغ مهر را به ریال نوشته‌اند و اطرافیان آن ریال را سکه فرض می‌کنند. تبدیل ریال به تومان فقط تقسیم بر ده است و هنوز شما را به مسیر وجه نقد می‌رساند، نه به مسیر سکه. تا وقتی عقد به‌جای پول، قطعه معین نکرده، ضرب در نرخ سکه تفسیر تازه است و تفسیر تازه کار این ابزار نیست. ابزار از شما تعداد سکه می‌خواهد. اگر تعداد ندارید، نباید مبلغ ریالی را در جعبهٔ تعداد بنویسید.
برآورد، حکم نیست
دادگاه و اجرای ثبت با متن سند، با تاریخ مطالبه، با وضعیت اعسار یا ملائت، و با قواعد شکلی وصول کار دارند. این ضرب هیچ‌کدام را نمی‌بیند. عندالمطالبه یا عندالاستطاعه بودن مهر، در ضریب قیمت اثر ندارد؛ در این اثر دارد که پرداخت یکجا خواسته می‌شود یا توانایی زوج باید سنجیده شود. تشخیص آن با خواندن عبارت عقد و با مرجع رسیدگی است، نه با یک نرخ بازار.
قواعد مسئولیت کیفری عدم پرداخت مهر، سقف و استثنا دارد و آن سقف‌ها با اصلاح قانون عوض شده‌اند. این صفحه عدد سقف را از خود درنمی‌آورد و تعداد سکه را با هیچ سقف قانونی قطع نمی‌کند. اگر عقد پانصد سکه باشد و شما پانصد را وارد کنید، حاصل پانصد برابر نرخ مرجع است، حتی اگر بخش مازاد بر یک سقف قانونی مسیر اجرایی متفاوتی داشته باشد. بریدن عدد، فتوای نانوشته است. صفحه فتوا نمی‌دهد.
قسط‌بندی، تهاتر با هدایای دوران زندگی، بخشش بعدی مهر، و ابراء، همه رویداد حقوقی‌اند که می‌توانند تعداد قابل مطالبه را عوض کنند. فرم از این رویدادها بی‌خبر است. تعدادی که شما تایپ می‌کنید فرض می‌شود همان تعدادی است که هنوز موضوع تعهد است. اگر بخشی بخشیده شده، تعداد باقی‌مانده را خودتان بنویسید و حاصل را «کل مهر مندرج در عقد» ننامید.
- خروجی، تومانِ تعداد سکه با نرخ مرجع امروز است.
- جایگزین دادنامه، اجراییه، یا نظریهٔ کارشناس رسمی نیست.
- مهریهٔ وجه رایج را با شاخص به‌روز نمی‌کند.
- دو قیمت خردهفروشی و بورسی برای یک سکه نمی‌سازد.
- حباب را شناسایی می‌کند فقط در صفحهٔ جدا؛ از این حاصل کم نمی‌کند.
- اگر نرخ مرجع انتخاب شما نباشد، سکوت می‌کند نه اینکه عدد کهنه بیاورد.
حباب را بشناسید ولی از مهر کم نکنید
قیمت سکه می‌تواند از ارزش طلای داخلش فاصله بگیرد. آن فاصله برای کسی که می‌خواهد سکه را با گرم آب‌شده مقایسه کند مهم است و ابزار حباب همان مقایسه را، با وزن و عیار قطعه، جداگانه انجام می‌دهد. در دعوای مهر، طلبکار معمولاً قطعه می‌خواهد یا تومان معادل قطعه را، نه گرم ذوب‌شدهٔ بدون صرف سکه را. کم کردن حباب از حاصل این ضرب، مهریه را به یک کالای دیگر تبدیل می‌کند که در عقد نیامده.
پس پیوند به محاسبهٔ حباب برای کنجکاوی شفاف است: ببینید نرخ مرجعی که در ضرب نشسته، چقدر از ارزش فلزی فاصله دارد. این دیدن، مرحلهٔ دوم حساب نیست. اگر فردا حباب جمع شود و نرخ سکه پایین بیاید، برآورد فردا کوچک‌تر می‌شود چون نرخ کوچک‌تر شده، نه چون صفحه فرمول را عوض کرده. اگر حباب بیشتر شود، برآورد بزرگ‌تر می‌شود. هر دو حالت همچنان یک ضرب ساده‌اند.
وقتی نرخ مرجع نیست چه باید کرد
خالی بودن خروجی یعنی نرخ مرجع موجود نیست. راه‌حل مجاز، تماس دوباره وقتی خوراک برگشت، یا خواندن تابلوی سکه در زمان دیگر است. راه‌حل غیرمجاز، قرض گرفتن قیمت از گروه خانوادگی، از پیام دیروز، یا از سکهٔ دیگر و جا زدن آن به‌عنوان خروجی این صفحه است. اگر برای مذاکرهٔ خانوادگی عجله دارید، بگویید برآورد FinAI همان لحظه ساخته نشد. این جمله از یک عدد بی‌منبع دقیق‌تر است.
دو نفر که می‌خواهند دربارهٔ یک تعداد حرف بزنند باید نوع سکه و لحظهٔ نرخ را هم یکی کنند. امامی ساعت صبح و بهار ساعت عصر دو برآورد نیستند که متوسط‌شان «مهریهٔ واقعی» شود. متوسط گرفتن، ستون سومی می‌سازد که نه مرجع است و نه در عقد آمده. اگر لازم است عدد را جایی ثبت کنید، کنارش نوع سکه و این را بنویسید که نرخ، مرجع همان زمان بوده نه قیمت مغازهٔ خاصی.
سند را قبل از عدد بخوانید
قبل از باز کردن فرم، عبارت مهر را از روی عقدنامه یا دادنامهٔ قطعی، اگر تعداد را تغییر داده، رونویسی کنید. سه چیز باید صریح باشد: تعداد، نوع قطعه، و اینکه تعهد سکه است یا پول. اگر نوع قطعه مبهم است، ابزار را با حدس پر نکنید. ابهام سند با انتخاب پیش‌فرض امامی حل نمی‌شود. پیش‌فرض فقط جای خالی رابط کاربری است، نه تفسیر حقوقی.
بعد از ضرب، حاصل را با عنوان درست نگه دارید: برآورد تومانی تعداد سکه بر اساس نرخ مرجع FinAI در لحظهٔ مشاهده. این عنوان طولانی است و وسوسهٔ کوتاه کردنش به «مهریهٔ قابل دریافت» زیاد است. عنوان کوتاه، وعده‌ای است که صفحه نداده. وصول واقعی به حساب بانکی، کارمزد انتقال، و ترتیب اجرای حکم، خارج از ضرب‌اند. برای چانه‌زنی خانوادگی شاید مرتبهٔ عدد کافی باشد. برای لایحه، متن قانون و نظر وکیل جای این مرتبه را نمی‌گیرد.
اگر مهر شما وجه نقد است، این صفحه را ببندید و سراغ شاخص رسمی بروید، نه سراغ قیمت سکه به امید آنکه «هر دو تورم را نشان می‌دهند». اگر مهر شما سکه است، شاخص را روی آن سوار نکنید و دو بازار خیالی برایش نسازید. یک تعداد، یک نوع، یک نرخ مرجع، یک حاصل. بیشتر از این، از حد این ابزار بیرون است.